Volgens Nanayakkara is de zorg geïndustrialiseerd. “En die industrialisatie is volledig doorgeschoten. Dat heeft te maken met de invloedrijke rol van verzekeraars. Die praten over kwaliteit en patiënten, maar denken en handelen in geld. De patiënt staat vaak niet centraal. Patiënten, en zijn of haar familie, willen gehoord worden. En wij moeten naar hun verhaal willen luisteren. Ik denk dat een groot deel van kwaliteit van zorg over luisteren gaat.”
Alternatieve geneeswijzen
Nanayakkara vraagt zich in zijn oratie af waarom zoveel mensen op zoek gaan naar alternatieve geneeswijzen. "In plaats van die patiënten te betitelen als bizar, onzinnig of kwakzalverij, moeten we ons als medische professionals afvragen waarom dat gebeurt. Want kennelijk missen de mensen iets bij de reguliere zorg. Vooral bij mensen bij wie geen heldere en eenduidige diagnose gesteld kan worden, is het als arts belangrijk om echt te luisteren. Daarmee kan je een groot deel van de zorgen die ze hebben wegnemen.”
Geen systeem zoals in de VS
Nanayakkara benadrukt dat we in Nederland excellente gezondheidszorg hebben, ‘het is hier paradijselijk, beter dan waar ook ter wereld’. "Huisartsen doen fantastisch werk, maar ze worden overladen met taken en beknot in hun middelen. Als huisartsen de middelen niet krijgen om hun werk goed te doen, dan komen er veel meer mensen op de spoedeisende hulp terecht. Nanayakkara vergelijkt ons systeem met dat in de VS, waar vier tot vijf keer zoveel mensen op de spoedeisende hulp belanden dan in Nederland. ‘Dit komt door het gebrek aan huisartsenzorg daar. We moeten naar het gezondheidzorgsysteem in de VS kijken om te leren hoe het niet moet”.
Echte participatie
Meer samenwerking en goede afspraken in de regio zijn volgens de nieuwe hoogleraar noodzakelijk om de patiënt beter te bedienen. Om te zorgen dat een patiënt in de nabijheid van familie kan worden opgevangen. Bovendien zou het volgens Nanayakkara mooi zijn als bestaande zorgverleners in de acute-zorgketen meer kennis krijgen over oudere patiënten. "Dat is een win-win situatie omdat je op die manier de zorg kunt delen, ook met familie. Je betrekt elkaar bij een oplossing. Dat is pas echte participatie.”