![](/upload_mm/9/a/0/9dc79b07-963a-4c7f-a824-f5c9e0339960_image6034114196259115574_768x432.jpg)
Thierry de Zoeten is normaal gesproken in zijn fotostudio te vinden op de poli van locatie AMC. Daar fotografeert hij voor medische doeleinden patiënten met aandoeningen en afwijkingen aan de buitenkant van het lichaam. Door de coronacrisis kwam een deel van de reguliere zorg plots stil te liggen waardoor ook Thierry genoodzaakt was zijn toestel op te bergen. Hij hoefde zich geen seconde te vervelen, want als vliegende kiep binnen de afdeling logistiek kon hij op veel verschillende plekken worden ingezet.
Veel nieuwe plekken
Van de ene op de andere dag waren Thierry’s werkzaamheden compleet anders. Van het uitdelen van mondkapjes, het wegbrengen van afval, tot het rijden van het shuttlebusje om patiënten naar de poli te brengen. ‘’Het lag er een beetje aan op welke afdeling er hulp nodig was. Hierdoor kwam ik op veel nieuwe plekken. Niet alleen binnen locatie AMC, ook ben ik voor het eerst op locatie VUmc geweest. Ik vond het leuk om mijn collega’s daar eens te ontmoeten – normaal heb ik daar weinig contact mee.’’
Direct aan de slag
Een omscholingstraject was voor Thierry niet nodig. Tot 3,5 jaar geleden werkte hij bij Amsterdam UMC als patiëntenvervoerder. Hierdoor kon hij als logistiekmedewerker direct aan de slag. ‘’Ik moest natuurlijk worden ingewerkt op alle verschillende afdelingen maar dat ging heel snel. Al miste ik mijn werk als fotograaf wel. Door de coronacrisis ben ik nog meer gaan inzien dat ik van geluk mag spreken dat ik een baan heb waar ik met zoveel plezier naartoe ga.’’
Handen uit de mouwen
Op de covid drive-thru stak Thierry als verkeersregelaar zijn handen flink uit de mouwen. Hier kwamen dagelijks honderden collega’s met de auto langs om zich te laten testen op corona. ‘’Deze periode is mij het meest bij gebleven omdat bijna het hele land binnen moest zitten en ik buiten in de zon het verkeer stond te regelen met zonnebrandfactor 50 in mijn hand. Ik ben heel erg blij dat ik iets heb kunnen betekenen in deze toch wel vreemde periode.’’
Tekst: Fleur Evers
Beeld: Karin Eker