20 augustus 2026 – 15 januari 2027
Majda Vidakovic onderzoekt wat er overblijft als iets niet meer wordt gebruikt. Ze werkt met resten en sporen: achtergelaten voorwerpen, oude verpakkingen, stukken metaal, hout, karton, keramiek en delen van gebouwen. Deze vergeten materialen lijken op fossielen: ze laten zien wat er ooit was en welke verhalen daarbij horen.
Vidakovic vindt schoonheid in wat niet perfect is. De krassen, scheuren en deuken maken ieder object uniek. Ze denkt na over herinnering, verandering en tijd, en onderzoekt wanneer afval verandert in iets waardevols.
In 2020 en 2022 was Vidakovic zelf patiënt in Amsterdam UMC, waar zij twee grote operaties onderging. Haar ervaring in het ziekenhuis bracht haar bij de thema’s bescherming, steun en herstel. Voor Support Structures kijkt zij naar manieren waarop materialen elkaar kunnen dragen en versterken.
Een object dat zijn oorspronkelijke functie verliest, kan iets anders worden. Een doos hoeft geen verpakking meer te zijn; een metalen deel hoeft geen onderdeel van een machine te blijven. Soms heeft zo’n object een steun nodig: een brace, een standaard of een frame. Zo’n ‘support structure’ beschermt en laat tegelijk nieuwe kanten van het materiaal zien.
Naast eerder werk toont Vidakovic nieuwe glassculpturen. Ze buigt glasplaten en giet vormen rond verpakkingsdozen. Zo veranderen de dozen in transparante objecten, waarin het licht hun structuur zichtbaar maakt – bijna als een scan van een lichaam. Glas is breekbaar en sterk tegelijk, een beeld van kwetsbaarheid die ook veerkracht kan zijn.
